گـریـه‌هـای ابـر پـایـانی نـدارد بعد تو            فصل سـرد ما بـهـارانی ندارد بعد تو

خواستم تا در عزایت جان دهم، اما دریغ            دیدم این آتش‌به‌دل، جانی ندارد بعد تو

زنده ماندن بی حضورت مُردن تدریجی است            این دو با هم فرق چندانی ندارد بعد تو

درد من -ای چشم‌هایت با نگاهم قوم و خویش-            درد تنهایی‌ست؛ درمانی ندارد بعد تو

رفـتـنم را خـواستم زیرا برای مانـدنم            عقل، حتی عـقل برهانی ندارد بعد تو

گرچه با یادت نهـال استـقامت کاشـتیم            خاک ما دیگر گـلسـتانی ندارد بعد تو

از همان بالا خیابان‌های ایران را ببین            این حکـایت خط پـایـانی ندارد بعد تو